Kilometers maken, uren draaien, wachten en geduld hebben

Daar komt het op een eerste reisdag wel op neer.
Met alle Schipholhorror uit de meivakantie nog vers in het geheugen, zijn we natuurlijk keurig op tijd op de luchthaven. Waar we schrikken van de drukte bij de incheckbalies. Maar de rijen blijken goed georganiseerd en het stroomt goed door. Bij security en douane geen rijen dus zijn we al met al binnen een half uur klaar. Ruim tijd voor koffie dus. En wachten moet je toch, dus dan maar op Schiphol.
De wachtrij bij de gate voor het boarden is onverwacht kort als blijkt dat een 'passenger Zuidgeest' is geselecteerd voor een extra check. Het is Ruben (hij weer) en omdat samen uit, bij ons samen thuis is, lopen we met hem mee langs de rij. Er volgt een fouillage (of hoe noem je dat), wat strikvragen, de schoenen mogen uit en daarna gaan we het vliegtuig in. Prima plekken, zonder stoelen voor ons. Met voldoende beenruimte gaan we er eens goed voor zitten, klappen we de entertainmentschermen uit en kan het feest beginnen. Ik vermaak me met achtereenvolgens Bridget Jones, The King's speech en Brimstone. Maar die laatste is niet bevorderlijk voor de vakantiestemming dus die breek ik af.
Na bijna 8 uur zet de piloot de daling in. Die, zo'n 200 meter boven de grond, een stijging wordt. Wegens 'traffic' op de landingsbaan. Een prima beslissing. Alleen niet voor mijn maag. Ik pak het afvalzakje er maar eens bij. Aka kotszakje. Ik krijg het opeens ook erg warm (nee, geen opvliegers) Gelukkig blijft de maaginhoud waar die hoort....
We koersen af op de volgende wachtrij. Die van de Amerikaanse douane. Vonden we de rij 4 jaar geleden lang, nu is die enorm! De hele aankomsthal staat vol en er is zelfs te weinig afzetlint... Dan nu reistip #1: berust in het onvermijdelijke.
Gelukkig blijkt de airport wifi goed te werken dus zoeken de jongens contact met vrienden die zich min of meer in dezelfde tijdzone bevinden. Piet bereidt online inmiddels de contacten met de shuttlebus voor die ons straks naar het hotel rijdt. Wat meteen reistip #2 is: organiseer thuis al een 'shared van'. Die rijdt je rechtstreeks naar je hotel. Na zo'n dag heb je echt geen puf meer om je in het Amerikaanse OV te verdiepen.
Het kost ons uiteindelijk ruim een uur om bij het loket van een altijd even vriendelijke customs officer te geraken. Er kan geen lachje af, maar goed, hij zit er waarschijnlijk al wat uurtjes. "Wat kommie doen?" Daar komt zijn eerste vraag zo'n beetje op neer.
En dan de laatste etappe. Het is nog een half uurtje wachten op ons busje. De rit naar ons motel duurt een minuut of 40 en dan zij we er. We rekken de bedtijd tot 9 uur (3 uur bij jullie) maar dan is het ook wel genoeg geweest. Slapen!!

Dag 2 brengt ons dadelijk The Mall en alle Washingtonse highlights. In DC breekt de dag aan.... Breakfast at 7?