Filevorming in de rivier

Vier jaar geleden de hit van Zion en nu ook bovenaan de lijst : The Narrows. Dat is een hike langs maar vooral in de Virgin River.
Omdat tegen de middag de temperaturen diep in de 30 raken besluiten we (of eigenlijk ik) dat we maar eens vroeg vertrekken. Dat betekent om 7 uur opstaan, ontbijt en daarna naar de bushalte naar Zion. Het is een kort ritje naar de ingang van het park waar we vervolgens op de park shuttlebus stappen. Meer mensen zijn op het idee gekomen om vroeg het park in te gaan. Het is druk! Ondanks dat shuttlebussen af en aan rijden kost het ons bijna een half uur totdat we kunnen instappen.  Echt een opvallend verschil met 4 jaar geleden. Toen konden we meteen mee.
Ons doel is dus een hike in The Narrows. We rijden tot aan de laatste halte van het park. Een rit die ruim een half uur duurt. We doen een plas en zoeken een goede tak die dadelijk als wandelstok kan dienen. We lopen ca 2 mijl  (Riverwalk) en komen uit bij de 'Trailhead'. Daar gaan we. We lopen 2 uur 'bottum up' en stoppen regelmatig voor foto's.

Daarna weer terug en ondertussen wemelt het van de toeristen! Óók een opvallend verschil met 4 jaar geleden. Het laatste stuk  (net een stuk dat de meesten nog wel aandurven) is ronduit vol. Gelukkig zijn we er dan bijna en bederft dat de pret uiteindelijk niet. Want het was ronduit indrukwekkend! Lopen tussen de hoge canyonwanden en je ondertussen staande houden in een met rotsen bezaaide rivier. We besluiten dat het mooi is geweest en dat het zwembad ons volgende doel wordt. En wie zie ik bij de bushalte naar Springdale? Mijn oude schoolvriendin Rhea en haar gezin. Via Facebook wisten we dat we vandaag allebei in Zion zijn en dan tref je elkaar gewoon! Helaas vergeet ik dan weer een foto van dit bijzondere moment te maken.
Na het zwembad lopen we naar het restaurant van vanavond, een grillrestaurant waar het bedienend personeel hun tip dreigt te verspelen. Het voorste (en leukste) deel van het restaurant heeft nog voldoende plaats maar we worden desondanks naar het achterste deel gedirigeerd. De eerste tafel is nogal sticky en als we vragen of we niet toch naar het voorste deel mogen dan blijkt dat lastig. De zaak is ingedeeld in 'wijken' voor de bediening en kennelijk is er nu een serveerster toe aan werk. Oké dan. Onze waitress heeft er zin an, te zien aan degrote geeuw die vooraf gaat aan het opnemen van de bestelling. Als Piets corona dan ook nog op zich laat wachten  (wij hebben onze frisdrank al bijna opgeslurpt) dan dreigt er een fooi laagterecord. Maar het eten volgt snel en de Sprite refills van de boys nog sneller. Een Spritevergiftiging dreigt.
Ik heb net even gecheckt maar beiden hebben nog een pols. Alles wel!

Morgen nog een dag Zion. En daarna : Vegas baby!

Bryce Canyon revisited

Op tijd vertrekken vandaag : 9 uur.
Maar eerst het motelontbijt. Dat is in principe in orde, ware het niet dat sommige items niet tijdig worden bijgevuld. Enfin.  Eerste reisdoel vandaag : Bryce Canyon. De dag begint zonnig maar gaandeweg neemt de bewolking toe. Dat blijkt geen nadeel. Als we even na de middag Bryce naderen, geeft een bord 'limited parking' aan. Voor ons geen reden om de shuttlebus te pakken maar door te rijden naar de parking bij Sunset Point waar de Navajo Loop Trail begint. We hebben mazzel, we kunnen onze auto kwijt. Nog even lunchen uit de achterbak van de auto en off we go.
2 kilometer hiken slechts maar wel eerst 1 km redelijk steil naar beneden en daarna, uiteraard, weer 2 kilometer steil omhoog. Fantastische wandeling!  Kijk maar:

Na ongeveer een uur staan we weer boven. Er volgt nog een rit van een kleine 2 uur naar Zion waarvan het laatste half uur door dit park voert. Een ander park dan Bryce maar niet minder indrukwekkend. De komende 2 dagen gaan we hier meer van zien.

En nu, mijn laatste zin van vandaag en mijn eerste wijntje  (live from the Pool van het motel).

Que rrrroyo!

Taal is zeg maar echt mijn ding en vanavond treffen we bij Sizzler (ja Els, het bestaat nog) ober Nick, student linguistics at Bingham Young University (inderdaad een mormoonse uni). Nick heeft er zin in vanavond. Het onthouden van onze bestelling is niet z'n sterkste punt, gezellig converseren is dat wel. Al snel heb ik m'n eerste 'slang' te pakken. In het Spaans nog wel: "Que royo con el pollo?!" Afgekort nog meer 'slangish' : "Que rrrroyo?!". Wat neerkomt op: hoe gaat het? Naar verluidt kan ik hiermee qua taal enorm de blits maken. Dat idee spreekt me wel aan.

Over de rest van de dag kan ik melden dat we vanaf half 10 ruim 550 km hebben gereden, inclusief een dik uur vertraging wegens wegwerkzaamheden op de I-15. Vanaf Teton Village eerst een uur of 2 over prachtige wegen tot aan Idaho Falls waar we de Interstate konden nemen tot aan het hotel in Springville. Bij Idaho Falls (ongeveer) verdwijnen de bossen en bergen en rijden we door glooiende goudgele graanvelden. Mijn hart gaat sneller slaan. Daar liggen over een paar weken veel strobaaltjes.

Meer is er over de dag niet te melden behalve hoge temperaturen  (94F) en het feit dat we voor het eerst deze reis een zwembad bij het hotel hebben.
Morgen op weg naar Zion  (met tussenstop in Bryce). Daar verblijven we 3 nachten in het hotel in Springdale waar we 4 jaar ook waren. Daar nemen we 'rustig' de tijd voor het park én het zwembad. Stay tuned!

Prachtig maar dan nog mooier (met prijsvraag)

Het begin van dit stuk(je) tik ik donderdagavond in een lodge in Grand Teton, net na de South Entrance van Yellowstone. Deze lodge beschikt uit principe niet over wifi en televisie. Dat levert zalige stilte op. En tijd voor mijn breiwerkje. Voor de jongens betekent geen wifi niet minder dan een schok. Wat nu?
Daar is reistip #1 weer: accepteer! (En wees gelukkig). Bijkomend voordeel : we blijven gevrijwaard van deel zoveel uit de Trump-soap rondom Jeff Sessions en de healthcare Bill.

Maar laat ik beginnen met het begin. Vanuit Cody is het ruim een uur rijden tot aan de East Entrance van Yellowstone.
Om 10 uur rijden we het park binnen. Geen rijen voor de loketten! Yellowstone is niet direct een park om te hiken maar bij uitstek geschikt om met de auto door te cruisen. We maken een 'rondje' tegen de klok in en zien op die manier in 1 dag veel van Yellowstone. Wel oppassen voor loslopend wild....

Sommige delen van het park zijn rond de middag zo druk dat de weg daar is afgesloten: Canyon Village en Norris Geyser Basin.  Maar dat is ook het enige waaraan je merkt dat er toch veel mensen zijn. Het park is zo groot dat je elkaar verder niet in de weg zit. En er zijn voldoende alternatieve stopplaatsen. Wij stoppen oa bij de 'brink' (begin van een waterval) van de Lower Falls die even verderop in volle glorie te zien zijn bij Canyon Village.

Onze volgende stop is bij de Firehole Swimming Area.

Daar blijven we een uurtje voor een unieke zwempartij. Daarna zijn we toe aan écht heet water : geisers! En pruttelende aarde.

Dat krijgen we te zien bij het Upper Geyser Basin waar we twee kleine geisers in actie zien en we ons over vlonders langs hot springs en gekleurde modderpoeltjes voortbewegen. Dat brengt ons in de stemming voor Old Faithfull : de geiser der geisers. Erop af! Een paar kilometer verderop. En die 'ouwe trouwe' trekt een publiek! Een mega parkeerplaats is aangelegd om alle autootjes kwijt te kunnen. Er staat al een file bij de uitgang. Waarschijnlijk is 'onze ouwe' net in actie geweest. En dat klopt. Zijn volgende eruptie wordt over anderhalf uur verwacht. Dat duurt ons net iets te lang voor het leuke. Der Alte bewaren we voor een volgende keer. Of voor youtube. Inmiddels is het bijna 5 uur en tot aan het hotel is het nog een uur rijden. We stappen de auto weer in naar de Flagg Ranch waar ons in een cabin een enorme kamer wacht. Met 2 schommelstoelen op de porch.

De volgende morgen permitteren we ons een later vertrek. De afstand tot ons volgende motel is nl. nauwelijks 100 km. Maar voordat we dat bereiken ervaren we de grootsheid van Grand Teton National Park.

Huiskamervraag : wie een overtreffende trap van fantastisch weet, verdient deze prijs a $ 57,99. :)

Ons doel van vandaag is Jenny Lake waar we met een boot naar de overkant varen voor een hike naar Hidden Falls en Inspiration Point. Een prachtige wandeling die wederom veel mooie plaatjes opleverde.

Om een uur of 3 arriveren we bij The Hostel. Meer basic gaan we het niet meer krijgen mensen. Maar alles wat we nodig hebben is er. In een kamer die half zo groot is als die van gisteren. Denk aan een hostel (met stapelbed) en je weet genoeg. Het SKP  (slimme kofferplan) is net op tijd in werking getreden:  eergisteravond hebben we van 4 tassen 1 hoofdtas gefabriekt. Dat scheelt sjouwen. Vooral vandaag want we logeren op de vierde etage  en er is geen lift.

Het hostel ligt in Teton Village en is in de winter het Tirol van Wyoming. Denk er sneeuw bij en je bent er.

De namiddag brengen we door on Jackson Hole, 15 km verderop. Een kunstenaarsdorp en in het toeristencentrum wemelt het dan ook van de galeries. Ook bekend van het Sundance filmfestival van Robert Redford.

Morgen volgt een lange rit tot Salt Lake City. Dan is m'n verslag een stuk korter voorspel ik. Tot daar!

Rijen en breien

Vandaag is een rijdag. We hebben een intensieve week achter de rug dus even gas terug mag best. Ons volgende doel is Yellowstone en vanaf Estes Park is dat te ver om in 1 keer te rijden (vandaag 440 km). Casper (Wyoming)  is daarom de volgende bestemming. Het eerste stuk van de route gaat nog door de Rockies.
Prachtig!

Na Loveland verandert het landschap stilaan in prairie. En nog eens prairie.

Welcome to Wyoming 

Wyoming is een grote staat maar telt nauwelijks meer dan een half miljoen inwoners. En dat geloof ik meteen want het is leeeeeeg! Veel mensen zouden zich kapot vervelen maar dit is óók Amerika. En morgen is er weer een dag. En soms heb je een staat als Wyoming gewoon even nodig. Na al die indrukken is 'even niets' ook wel eens lekker. Een no-brainer, een reset-knop zeg maar. 'Wyoming-en' zou ook in het gewone leven op z'n tijd niet misstaan.

Het is trouwens van belang tijdig te tanken want voordat er weer enig teken van leven is ben je wel even verder.
We arriveren om een uur of 3 bij ons hotel. Waar (indoor) gezwommen kan worden. En dat komt goed uit want het begint te regenen. Verder houden wij ons vandaag gedeisd. Tot aan het eten doen we de 3 B's : boeken, breien en beeldscherm.  Morgen naar Cody met als tussenstop Thermopolis Hot Springs. Maar nu....Een stukje breien denk ik.

Rocky Mountains Rock

Bám!

Discovery Lodge, 07.30 uur

Zo wil je graag wakker worden! Koffie erbij en mij kan niets gebeuren. Vandaag, uiteraard, Rocky Mountains National Park. De Trail Ridge Road, in ieder geval tot aan Alpine Visitor Center. We rijden tot 3.700 m hoogte en bevinden ons in een toendragebied. 1 woord: prachtig! Het verhaal van vandaag laat de foto's voor zich spreken (meer foto's volgen). Na een korte regenbui verlaat ik wifi-gebied. We gaan naar Estes Lake. De jongens willen zwemmen  (brrrr) ik pak m'n boek.  'See you in Casper Wyoming folks!

De pot schaft vanavond ribs en steak voor de heren en voor mij een tuna salad die eeuwig lijkt te duren  (Amerika, het land van de eeuwigdurende salades) bij Hunter Chophouse aan het meer.

Oohoo Colorado!

Vandaag begint onze roadtrip echt!
Na een korte nacht gaan we vanochtend bijtijds de huurauto ophalen. De nacht was kort, niet alleen doordat we pas om half 1 in bed lagen (wat voelde als half 3 New York tijd). Maar vooral omdat we een lekkage in de kamer bleken te hebben. We hadden het eerst niet in de gaten maar opeens hoorden we 'dripdripdrip' en dat werd 'dropdropdrop'. En denk vooral niet dat je dan, ook al ben je afgedraaid na zo'n lange dag, lekker in slaap valt. Je blijft naar dat gedruppel luisteren. Maar omdat elk nadeel z'n voordeel heb (reistip #4) konden we wel mooi op tijd naar de car rental. Zouden we eerst pas om half 10 met de shuttlebus naar de luchthaven kunnen, nu was er ook om 8 uur plaats voor 2. Dat is weer mooi anderhalf uur tijdwinst in the pocket.
Bij Budget hoeven we niet lang te wachten zodat we om 9 uur al weer bij het hotel zijn. Met een dikke Nissan Pathfinder. Een slagje groter dan de Kia Sorento waarvoor we eigenlijk in aanmerking kwamen. Voor een tientje per dag zitten de jongens er ook ruim bij en past de bagage ook makkelijker achterin.

We checken uit, krijgen als compensatie voor de lekkage 30 euro korting op de overnachting en gaan op weg. Bestemming : Estes Park: de voordeur van Rocky Mountains NP.
Maar eerst boodschappen doen. Koelbox staat bovenaan de lijst.
Uiteindelijk rijden we binnen 2 uur naar onze kamer bij Discovery Lodge. Een motelachtige setting, leuk gelegen aan een meertje en een grasveld met wat campingtafels en een bbq. Prima plek, zo dachten wij.

Om een uur of 2 besluiten we het park in te gaan. Het is druk, vooral bij de ingang. Daar kopen we voor 80 dollar onze Eagle pass waarmee we toegang krijgen tot de nationale parken die volgen. Bij het loket een sympathieke ranger die, als hij merkt dat we Nederlanders zijn, afscheid neemt met 'Doei'. Want dat heeft hij vandaag namelijk geleerd....

Discovery Lodge 

We willen naar Bear Lake maar omdat de parkeerplaats vol is, staat op matrixborden dat we bij Park & Ride met de shuttlebus verder mogen. Totdat een paar kilometer verderop de mededeling verandert in 'parking restricted'. Blijkbaar is de grote hausse aan bezoekers geweest en kunnen er weer auto's bij. Die gok nemen we en die pakt goed uit. Er gaat juist iemand weg.
De trail rond het meer stelt qua inspanning niets voor. Het is een mooie plek waar we weer fraaie plaatjes kunnen schieten. De jongens treden buiten de gebaande paden en klauteren hier en daar tegen wat steenpartijen op.

Het weer is heerlijk. Eerder vanmiddag heeft het even flink geregend maar nu schijnt de zon weer. Het is, schat ik, een graad of 23 en een wereld van verschil met de hitte in New York. Morgen rijden via de Trail Ridge Road naar Alpine Meadows

En wat schaft de pot vandaag?
Na enig zoeken kwamen we uit in het toeristencentrum van Estes Park. Met vooral souvenirshops en relatief weinig restaurants. Het werden ribs voor de heren en een kipsalade voor mij.

High! Line and in the sky

Bloggen ergens hoog in de lucht boven Chicago.  Het kan. Want er is wifi in zze pleen. Cool! En het is nog een uur of 2 vliegen naar Denver dus beschrijven hoe onze laatste dag in New York is gegaan zou moeten gaan lukken.
Mijn ervaring is dat het beschrijven van wat je eet en drinkt de herinnering aan een reis versterkt. Ontbijten is deze dagen ontbijten in een diner. Vanochtend eten we in Westway Diner (net als eergisteren). Kennelijk een begrip want de mensen staan ervoor in de rij. Wij hebben maar 1 groepje voor ons maar niet lang daarna staan de mensen zelfs buiten te wachten. Koffie, gebakken eieren en toast bevallen mij al een paar dagen prima.
Na het ontbijt wandelen we vanaf 44th street naar 30th street op 10th avenue. Daar begint een wandeling tot aan 14th street over de High Line. Ooit was dit een spoorlijn waarmee goederen de stad in werden vervoerd. Dit gedeelte van de stad is Meatpacking District en wat hier vroeger gaande was vertelt de naam. Het is net als Hell's Kitchen een wijk die het predikaat hip opgeplakt heeft gekregen. Je vindt er oa veel galeries. Het sfeertje is er ook naar en the Village is ook nog om de hoek.

Maar goed. The High Line dus. Toen begin vorige eeuw de auto in opkomst raakte, verminderde het treinverkeer. In 1980 hield de spoorlijn op te bestaan en raakte in verval. Planten en bloemen namen de boel over. Uiteindelijk is er een initiatief genomen om er een wandelroute van te maken. Met aan weerszijden weelderige bloemen en planten. Er staan kort op de route gebouwen, sommige nieuw (appartementencomplexen met een stevig prijskaartje) maar vele nog oud. Het maakt het geheel interessant om te zien.

Vandaag is het wederom erg warm en dat betekent dat we ons wandeltempo daarop aanpassen. Aan het eind van de High Line lopen we rechtsaf naar pier 52 aan de Hudson. We hebben een mooi zicht op Freedom Tower en lower Manhattan. Via de west Village lopen we vervolgens naar de metro on 14th en 8th avenue. De laatste uren in de stad zijn voor Central Park.
We zijn mooi op tijd bij het hotel waar de SuperShuttle ons om even over 4 ophaalt.
Er volgt nog een extra tour van bijna een uur door de stad (er worden nog meer passagiers opgepikt). Om half 6 lopen we de vertrekhal binnen van JetBlue op JFK. Zelf inchecken, koffers afgeven en een snelle afhandeling bij security.
En nu dus onderweg naar Denver. De purser is in ieder geval  (wat mij betreft) dolkomisch. Hij demonstreert het reddingsvest, in de wetenschap dat er geen hond aandacht aan besteedt, zo ontzettend grappig dat ik er de slappe lach van krijg.

Morgen halen we de huurauto op en gaat onze roadtrip beginnen. De grote stad was leuk. De natuur die nu volgt is, als je het mij vraagt, misschien wel leuker. Stay tuned zou ik zeggen.

Ps: een uur later vertrekken en toch op de geplande tijd landen.... Dat kan dus.