Omdat tegen de middag de temperaturen diep in de 30 raken besluiten we (of eigenlijk ik) dat we maar eens vroeg vertrekken. Dat betekent om 7 uur opstaan, ontbijt en daarna naar de bushalte naar Zion. Het is een kort ritje naar de ingang van het park waar we vervolgens op de park shuttlebus stappen. Meer mensen zijn op het idee gekomen om vroeg het park in te gaan. Het is druk! Ondanks dat shuttlebussen af en aan rijden kost het ons bijna een half uur totdat we kunnen instappen. Echt een opvallend verschil met 4 jaar geleden. Toen konden we meteen mee.
Ons doel is dus een hike in The Narrows. We rijden tot aan de laatste halte van het park. Een rit die ruim een half uur duurt. We doen een plas en zoeken een goede tak die dadelijk als wandelstok kan dienen. We lopen ca 2 mijl (Riverwalk) en komen uit bij de 'Trailhead'. Daar gaan we. We lopen 2 uur 'bottum up' en stoppen regelmatig voor foto's.
Daarna weer terug en ondertussen wemelt het van de toeristen! Óók een opvallend verschil met 4 jaar geleden. Het laatste stuk (net een stuk dat de meesten nog wel aandurven) is ronduit vol. Gelukkig zijn we er dan bijna en bederft dat de pret uiteindelijk niet. Want het was ronduit indrukwekkend! Lopen tussen de hoge canyonwanden en je ondertussen staande houden in een met rotsen bezaaide rivier. We besluiten dat het mooi is geweest en dat het zwembad ons volgende doel wordt. En wie zie ik bij de bushalte naar Springdale? Mijn oude schoolvriendin Rhea en haar gezin. Via Facebook wisten we dat we vandaag allebei in Zion zijn en dan tref je elkaar gewoon! Helaas vergeet ik dan weer een foto van dit bijzondere moment te maken.
Na het zwembad lopen we naar het restaurant van vanavond, een grillrestaurant waar het bedienend personeel hun tip dreigt te verspelen. Het voorste (en leukste) deel van het restaurant heeft nog voldoende plaats maar we worden desondanks naar het achterste deel gedirigeerd. De eerste tafel is nogal sticky en als we vragen of we niet toch naar het voorste deel mogen dan blijkt dat lastig. De zaak is ingedeeld in 'wijken' voor de bediening en kennelijk is er nu een serveerster toe aan werk. Oké dan. Onze waitress heeft er zin an, te zien aan degrote geeuw die vooraf gaat aan het opnemen van de bestelling. Als Piets corona dan ook nog op zich laat wachten (wij hebben onze frisdrank al bijna opgeslurpt) dan dreigt er een fooi laagterecord. Maar het eten volgt snel en de Sprite refills van de boys nog sneller. Een Spritevergiftiging dreigt.
Ik heb net even gecheckt maar beiden hebben nog een pols. Alles wel!
Morgen nog een dag Zion. En daarna : Vegas baby!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten