woensdag 19 juli 2017

Hipsters op rechts!

Schreef ik gisteren nog over de ietwat smoezelige wijk waar ons motel is gelegen. Dat die of in verval zal raken of binnen afzienbare tijd zal worden overgenomen door hipsters.
Tja. Het is soms maar net welke kant je kiest op te gaan.
Maandagavond kozen we voor links. En zagen we een straat met aan de rechterkant bouwactiviteiten gecombineerd met oude slooppanden. Aan de andere kant kleine winkeltjes en groothandeltjes waarvan de rolluiken beklad waren met graffiti. Op de stoep een enkele pallet en, jazeker wel, een... oud matras. Tweepersoons.
Linksaf....

Rechtsaf hipsters 

Vanavond kiezen we voor rechtsaf.
Althans Piet. Hij gaat aan het eind van de middag erop uit. Gisteren zag hij door een zijstraat iets opvallends. Een terras. En niet zo'n kleintje ook.  Daar wil hij meer van weten. Dat verwacht je niet in zo'n buurt.  Bovendien zit de 5 in de klok.

Wat ons eerder vandaag opvalt, is het ontbreken van terrassen in de omgeving van de Mall. Of ze zijn heel klein.
Dit is andere koek. Na een minuut of 10 krijgen we een berichtje dat we gerust kunnen komen. "Leuke borrelplek! Ook om te eten." En wat blijkt : het is een ontzettend hippe toko. Het is een mini food market met oa kramen met oesters, soep, vis, bbq en donuts. En met hippe bediening.  Uiteraard met de juiste baardlengte en dito tattoos.   Navraag leert dat dit al een jaar of 7 bestaat en onderdeel is van het opknappen van deze wijk.
Wij besluiten in restaurant Bidwell te gaan eten. Geen spijt van!
Reistip #3: kies vooral voor diner family style.  Dan deel je samen een gerecht want vaak zijn de porties erg groot.  Reistip #3a: doe dit NIET, ik herhaal NIET, bij brownies! Want die van gisteren was daar veel te lekker voor!

A day @ 'our nation's capitol'

Vroeg wakker. Dat zit er natuurlijk dik in. Om nul punt vierhonderd uur ben ik zo'n beetje uitgeslapen en ga ik niet lang daarna onze eerste reisdag maar eens in de blog gieten. Super nuttige bezigheid natuurlijk. En ik weet, als ik er niet meteen mee start, heb ik later half werk. En dat willen we niet.

We verblijven in een Motel 6 die nogal pretentieus de toevoeging 'convention center' draagt. Nu valt er veel te zeggen van deze neighbourhood maar niet dat er veel conferenties worden gehouden. Althans, dat straalt het in ieder geval niet uit. Dat het een conferentiebuurt is. We zitten in een wijk die of in verval raakt / is of waar het binnen drie jaar wemelt van de hipsters. We weten alleen nog niet welke kant het kwartje op zal vallen.

Omdat we alle 4 vroeg wakker zijn lopen we voor half 8 al richting het centrum. Op weg naar ons eerste Amerikaanse ontbijt. Het grappige is: we steken na 5 minuten wandelen de hoofdstraat over en lopen vrijwel meteen een aardige woonwijk in. Een kleurrijk straatje met allemaal dezelfde gevels, inclusief veranda.
Wakker en wel besluiten we door te wandelen naar Union Station voor het ontbijt en de metro te bewaren voor later. Ondanks het vroege tijdstip is de temperatuur al behoorlijk opgelopen. En die zal in de loop van de dag verder oplopen tot ruim boven de 30 graden. Pffff....

But first: breakfast. Union Station heeft een food court weet ik en daar vinden we een dinerachtige tent die ons direct aanspreekt. Pancakes met bacon en siroop  (de jongens een full stack of 3, ik vind 2 genoeg) en voor Piet gebakken eieren sunny side up (bestelt ie als een baas) met bacon en gebakken aardappelen. Tja, we zitten nog half in het Hollandse ritme qua tijd... lunchtijd zeg maar ...(smoesjes natuurlijk, de warme ontbijtvariant gaat er altijd in, jetlag of niet).

De eerste bezienswaardigheid wordt Het Capitool besluiten we. Het is me niet gelukt om voor vandaag een guided tour te boeken maar een host raadt ons aan om in de rij van niet-boekers te gaan staan. Er zijn altijd wel kaarten over van mensen die uiteindelijk niet bij hun geboekte rondleiding komen opdagen. En aldus geschiedt. Na een minuut of 20 zijn we aan de beurt en mogen we bij een rondleiding aansluiten. Die begint met een aardige film over de Amerikaanse constitutie. Over 'hoe het allemaal zo gekomen is'. Benieuwd of the Donald hem kent, by the way. Ik durf er geen vergif op in te nemen. Daarna volgt een rondleiding van een half uur door the Rotunda en de hall of statues. De hal waar de senaat bijeen komt om te stemmen krijgen we niet te zien. Daar moet je weer een andere pass voor hebben. Maar goed, het was aardig en onze gids deed z'n ding leuk.
Het Capitool is een enorm groot gebouw waarvan je een prachtig uitzicht hebt over The Mall. Donald kan erover meepraten.
A good day for my Underwood tee
Het gebied van The Mall is te groot om helemaal te voet af te leggen dus pakken we de metro.


Volgende bestemming : Het Witte Huis. We maken onze foto's. Vanaf een behoorlijke afstand. Het gebied rondom het Witte Huis is de afgelopen jaren veranderd in een vesting. Rondleidingen zijn er niet meer mogelijk, in plaats daarvan bezoeken we het visitor center. Dat het daar heerlijk koel is, is óók een pre.
En dan is de koek opeens op. Bám! Just like that. We zijn nauwelijks 10 minuten binnen bij het museum of American history en dan slaat de man met de hamer toe. Het is even mooi geweest.  We besluiten de metro naar het motel te pakken en daar even te gaan chillen. Letterlijk bijna, met de airco die de boel goed koel houdt. Ik besluit meteen deze dag maar eens weg te bloggen. Is dat ook maar weer gebeurd. #check

Morgenochtend pakken we om 10.00 uur de bus naar New York City. Washington is een interessante stad, vooral als je geïnteresseerd bent in politiek en geschiedenis.  Het is een groot openlucht museum dat in deze tijd van het jaar eigenlijk iets te warm is voor het leuke. Really. It's true.

dinsdag 18 juli 2017

Kilometers maken, uren draaien, wachten en geduld hebben

Daar komt het op een eerste reisdag wel op neer.
Met alle Schipholhorror uit de meivakantie nog vers in het geheugen, zijn we natuurlijk keurig op tijd op de luchthaven. Waar we schrikken van de drukte bij de incheckbalies. Maar de rijen blijken goed georganiseerd en het stroomt goed door. Bij security en douane geen rijen dus zijn we al met al binnen een half uur klaar. Ruim tijd voor koffie dus. En wachten moet je toch, dus dan maar op Schiphol.
De wachtrij bij de gate voor het boarden is onverwacht kort als blijkt dat een 'passenger Zuidgeest' is geselecteerd voor een extra check. Het is Ruben (hij weer) en omdat samen uit, bij ons samen thuis is, lopen we met hem mee langs de rij. Er volgt een fouillage (of hoe noem je dat), wat strikvragen, de schoenen mogen uit en daarna gaan we het vliegtuig in. Prima plekken, zonder stoelen voor ons. Met voldoende beenruimte gaan we er eens goed voor zitten, klappen we de entertainmentschermen uit en kan het feest beginnen. Ik vermaak me met achtereenvolgens Bridget Jones, The King's speech en Brimstone. Maar die laatste is niet bevorderlijk voor de vakantiestemming dus die breek ik af.
Na bijna 8 uur zet de piloot de daling in. Die, zo'n 200 meter boven de grond, een stijging wordt. Wegens 'traffic' op de landingsbaan. Een prima beslissing. Alleen niet voor mijn maag. Ik pak het afvalzakje er maar eens bij. Aka kotszakje. Ik krijg het opeens ook erg warm (nee, geen opvliegers) Gelukkig blijft de maaginhoud waar die hoort....
We koersen af op de volgende wachtrij. Die van de Amerikaanse douane. Vonden we de rij 4 jaar geleden lang, nu is die enorm! De hele aankomsthal staat vol en er is zelfs te weinig afzetlint... Dan nu reistip #1: berust in het onvermijdelijke.
Gelukkig blijkt de airport wifi goed te werken dus zoeken de jongens contact met vrienden die zich min of meer in dezelfde tijdzone bevinden. Piet bereidt online inmiddels de contacten met de shuttlebus voor die ons straks naar het hotel rijdt. Wat meteen reistip #2 is: organiseer thuis al een 'shared van'. Die rijdt je rechtstreeks naar je hotel. Na zo'n dag heb je echt geen puf meer om je in het Amerikaanse OV te verdiepen.
Het kost ons uiteindelijk ruim een uur om bij het loket van een altijd even vriendelijke customs officer te geraken. Er kan geen lachje af, maar goed, hij zit er waarschijnlijk al wat uurtjes. "Wat kommie doen?" Daar komt zijn eerste vraag zo'n beetje op neer.
En dan de laatste etappe. Het is nog een half uurtje wachten op ons busje. De rit naar ons motel duurt een minuut of 40 en dan zij we er. We rekken de bedtijd tot 9 uur (3 uur bij jullie) maar dan is het ook wel genoeg geweest. Slapen!!

Dag 2 brengt ons dadelijk The Mall en alle Washingtonse highlights. In DC breekt de dag aan.... Breakfast at 7?