Meer meer meer!

Het bleef even stil (sorry) maar we hadden het even druk. :)

Om het verhaal compleet te maken begin ik bij de vrijdagavond in Vegas. 

Omdat we 2 avonden in Circus Circus zijn gebleven, lijkt het ons een strak plan om de laatste avond het lawaai van de stad op te zoeken. Piet rijdt als een baas richting de parking van Planet Hollywood. Het oversteken van de Strip is een spannende aangelegenheid. Al die rijbanen. Al die auto's! 

Eenmaal geparkeerd is het nog een flink eind lopen naar de lobby en daarna de Strip. We besluiten ons diner in of bij New York New York te zoeken. Er is in 4 jaar veel veranderd! De straatkant heeft nu restaurants met terassen en voor het hotel is Brooklyn Bridge gemaakt. 

Na de pizza in het hotel lopen we richting the Bellagio. En het is druk! Je kunt over de hoofden lopen! 

Iedereen wacht op de fonteinenshow en die is zeker de moeite waard.

De volgende ochtend stappen we bijtijds (8 uur) in de auto voor een lange rit naar Lake Nacimiento. Prima rit! We doorkruisen de Mojave woestijn met de cruise control aan. Easy! 

Om 4 uur arriveren we bij het huis van Karin en Sean. Het is lekker druk met alle kinderen en vrienden maar voor alle 16 is slaapplek! Direct na aankomst neemt Karin ons mee naar het meer waar de jongens direct de speedboot kiezen waar alle kinderen op varen. Voor ons rest de 'ouwe lullenboot' ;). Waarop het bijzonder goed toeven is. Met drank, snacks en, uiteraard, een barbecue 

Het wordt hier redelijk vroeg donker maar voordat we terug varen naar de haven krijgen de jongens een kans om het boarden achter de speedboot te oefenen.

Thuis wacht de spaghetti en het is echt lekker om 'gewoon' thuis' te kunnen eten.

Zondag volgt een relaxte dag op het meer. Na het ontbijt verzamelt de troep zich en zitten we om half 11 al op het meer. Ruben zien we als eerste achter de speedboot verschijnen. (Oh ja, en we zien de tweede helft van de EK finale vrouwenvoetbal en zien Nederland Europees kampioen worden!)

En dat gaat best goed.

Zoals ook de rest van ons verblijf op het meer is. De jongens vermaken zich op de jeugdboot. Wij ontmoeten op het meer buren Dave en Diane die ons uitnodigen voor cocktails.
De kinderen zijn na een dag op het meer uitgeteld en kijken een film. Wij gaan borrelen. Er volgt een hele gezellige, met witte wijn gevulde avond. In een schitterend huis met dito uitzicht. Uiteindelijk komen de kinderen, gereden door Katherine, ook nog. Er is nl. Een game room met air hockey, ping pong en biljart! Aan weerszijden een slaapkamer met elk een badkamer. En een flink keukenblok! Naar eigen zeggen wordt hier nooit gebruik van gemaakt. Maar ze willen verkopen en wellicht dat ze deze extra features te gelde kunnen maken.
Ik tik dit stukje met dit uitzicht. Het is nu 11 uur. Wat gaat de dag ons brengen?

De andere kant van Vegas

We beginnen onze dag met een ontbijt in West side Deli in het hotel. Pancakes  (waarschijnlijk de laatste van de reis) voor mij en de jongens, Piet kiest voor een bagel en croissant. Met koffie natuurlijk. Kost 4 dollar maar het is een flinke beker en die mag worden gerefilled. Die refill dreigt echter in gevaar te komen want we zien de serveerster worstelen met het bijvullen van het apparaat. De rij wachtende koffieliefhebbers groeit en uiteindelijk worden die naar de naastgelegen bar verwezen waar koffie gehaald kan worden. Ook Piet haalt daar onze refill maar de mensen achter die bar zijn nogal strak in de leer. Gratis bestaat in hun wereld niet. Dus Piet meldt zich vervolgens bij 'onze' serveerster die, heel attent, persoonlijk onze refills regelt.

Het hotel heeft, ook heel 'attent' voor elk gezelschap per dag een 15 dollar drinking credit. Een cadeautje van de zaak zeg maar. Het cadeautje is op een paar plaatsen in het hotel te wisselen. Gisterenmiddag bestelt Piet in de bar die ik net beschreef (waar gratis niet bestaat) onze drankjes. Hij gaat een discussie over 'dat iets best slimmer en handiger georganiseerd kan worden' nooit uit de weg (of hij nu gelijk heeft of niet) en dat levert voor ons, die het van een afstandje aanzien, vermakelijke beelden op. Lichaamstaal (vooral veel armbewegingen)  vertelt ons dat ze het niet eens zijn. De dame achter de bar wil de voucher terughebben en zegt dat we een nieuwe bij de frontdesk moeten halen. Dat vindt Piet een onlogisch (en dus geen goed) idee. We hebben voor 3 dagen dat krediet immers. Hij houdt de voucher en in no time volgt er een discussie met de manager van de bar. Die legt uit dat hij nu eenmaal de voucher nodig heeft voor z'n administratie. Daar heeft hij natuurlijk een punt. Piet is echter niet te beroerd te laten weten dat dat voor de gasten best handiger kan. Verbeter de wereld en begin, nou ja, eh... bij de bar. Als wij dit voorval vanmorgen bij het ontbijt na het koffiegedoetje nog eens bespreken komen we tot de conclusie dat de 15 dollar drinking credit een cadeautje is, waar je vooral als gast druk mee bezig bent. "Gefeliciteerd, je kunt je cadeau daar ophalen. En pak het zelf maar in als je wil." Oké.Een luxeprobleem. En ergens vooral vermakelijk.

Wat ook vermakelijk is, is onze kamerkluis. Die kampt met low batteries dus er komt weer een onderhoudsmeneer langs. "Are you Pam?". Piet gaat er al niet meer over in discussie en knikt ja. En laat maar weer eens zijn creditcard en rijbewijs zien.  Ik vind het grappig.

Vanmorgen betrap ik mezelf erop dat Vegas me een beetje op de zenuwen gaat werken. Al die mensen, al dat gedoe. Waar zijn we allemaal mee bezig? Opvallend aan dit hotel, en dat komt uiteraard door het concept, is het grote aantal kinderen. Tot 's avonds laat struikel je hier nog over de peuters en de buggy's. Een groot verschil met veel andere hotels. En ja, het is een tikje vergane glorie.

Het aantal dikke mensen, ik kan het niet laten erover te schrijven, is ronduit zorgelijk. Weerzinwekkend soms ook. Althans, dat vind ik. Ook zien we heel veel kinderen die veel te zwaar zijn. En dan kom je toch weer uit bij het eten en dan vooral de grote hoeveelheden. Vanmorgen krijg ik 2 dikke pancakes terwijl 1 ook genoeg is. Maar die kleine hoeveelheidverkopen ze niet. Frisdrank idem dito: small is voor ons large en zodra je glas half leeg is wordt die gratis bijgevuld. Nou ja. 's Lands wijs 's lands eer, maar dan liever onze porties. Prima dus dat we morgen weer vertrekken. Maar er volgt nóg een dag en daar gaan we natuurlijk wat van maken. Zo zijn we dan ook wel weer.

De jongens gaan naar het zwembad, wij besluiten het oude Vegas bij Fremont Street op te gaan zoeken. Ook aan Las Vegas Boulevard aka The Strip maar aan de andere, uiterste kant. En dat klopt in meer opzichten. Het gedeelte waar we gisteren waren, met de themahotels, is een wereld van verschil met dit enigszins teloor gegane deel van de stad. Of misschien zien we hier wel meer van het echte leven. Het is er in iedere geval een stuk smoezeliger. Hier zie je de trouwkapelletjes, pawn shops en bail bond kantoren. We parkeren vlakbij Fremont Street en lopen naar een van de oudste hotels, The Golden Nugget.

Al snel houden we het voor gezien. Op de weg terug naar het hotel stoppen we bij....

Ik heb serieus nog nooit zoveel rotzooi bij elkaar gezien! Ik koop vervolgens wat onnodige troep voor collega's en daarna gaan we terug naar het hotel. We zitten nauwelijks in de auto of iets unieks gebeurt : het gaat onweren! Zodra we in het hotel zijn merk je er niks meer van want, op de hotelkamer na, geen ramen.

We hebben ons voorgenomen (zie boven) er her beste van te gaan maken en dat doen we dan ook. We hebben beide nog goktegoed over en ook de jongens hebben nog wat geld te verbrassen. We lopen even met ze mee en Wouter treft met een balspel meteen de jackpot van 1.000 tickets!

Ook Ruben heeft succes. Die vist een paar oordoppen uit een apparaat. De buit wordt verzilverd en ik mag wat uitzoeken in de prijzennn winkel.

Wat een feest. Piet en ik hebben ondertussen het speelgeld verspeeld (we begonnen 2 dagen geleden met 5 dollar pp) maar hebben er bij de waitress nog wel gratis cocktails weten uit te slepen. "Cocktails! " Vrijmibo is aan!

Ondanks het verlies zit de stemming er lekker in. Piet is in de lobby ons 15 dollar drinking credit gaan halen (15 dollar is 15 dollar) en gaat 4 drankjes bestellen. Bij DE bar. Zoals verwacht komt het bedrag op meer dan 15 dollar uit. DE creditcard komt tevoorschijn maar het afrekenen van de extra 3,79 levert 2 man weer een hoop gedoe op. Een papieren systeem combineren met een digitaal systeem, daar is niemand de laatste jaren blij van geworden. Voor Piet wederom een bewijs van een concept dat niet goed werkt. Hij gaat dit keer geen discussie aan. We hebben wel wat beters te doen.

Vanavond gaan we naar buiten. Met de auto richting New York New York. Even het hotel checken waar we 4 jaar geleden vertoefden. Er is veel veranderd. Aan de straatkant zijn restaurants met terassen gekomen, iets wat je niet vaak ziet. Bij Bellagio zien we de fonteinenshow en daarna lopen we naar de enorme  (gratis) parkeergarage van Planet Hollywood.

Al met al hebben we ons hier goed vermaakt maar we gaan morgen  graag een deurtje verder. Vroeg uit de veren voor een lange rit naar Karin en Sean bij Lake Nascimento.

Vegas, dag 2

Voordat ik dag 2 in Vegas beschrijf, eerst nog even over gisterenavond.
Tijdens een break op de kamer krijgen we bezoek van een meneer die onze safe komt fiksen, direct gevolgd door een struise agente die het duidelijk niet vertrouwt. "Let me see some ID". Als Piet zijn rijbewijs laat zien beweert ze dat hij zich niet juist heeft geregistreerd. Nu geeft onze achternaam per definitie gedoe  (Zoedgiest?) maar er is nu een nieuwe vorm van verwarring : mevrouw is tamelijk stellig dat PAM  (Piets initialen) zijn achternaam is. "It's Pem!" Vervolgens werpt ze ter controle nog maar een blik op Piets creditcard. Hm. Tja. Het lijkt toch te kloppen. Ik probeer nog een grapje. Dat het al een jaar of 56 goed gaat zo, maar verder hou ik me in. Mevrouw lijkt me een kordaat type waar niet mee te dollen valt.

En dan kunnen we, met de kostbaarheden achter slot en grendel, het casino weer in.
De jongens mogen niet met ons mee de vloer op maar zijn van harte welkom op de children's arcade. Ze hebben van ons 20 dollar zakgeld gekregen en we spreken af dat we elkaar om 11 uur bij de roltrap ontmoeten. Wij zoeken een pokerkast en vinden er 2 die voor 5 dollarcent per spin in beweging komt. Allebei 5 dollar  (toe maar) in het apparaat en dan is het wachten op een 'klapper'. En de serveerster. Het "cocktails!" laat even op zich wachten maar uiteindelijk kunnen we onze (gratis) drankjes bestellen.
Het spel achter de kast is met deze bedragen niet opwindend, maar als ik een royal Flush scoor is dat toch wel  geinig. Het resulteert in een verdubbeling van m'n inzet. Die ik uiteraard incasseer. Nou ja, ik krijg er een waardebon voor. Geen harde cash. Grote kans natuurlijk dat ik de bon vanavond weer in een kast schuif.

Royal Flush! 

Tientje! + pina colada :)

Om klokslag 11 uur komen de boys opgewekt op ons aflopen. Slechts 5 dollar verbrast maar wel een topavond gehad. Inclusief de 'uitdaging' om een twintigje te wisselen in kleiner papiergeld.

En nu vandaag. Ik tik dit verhaal tijdens een break op onze hotelkamer. Vanmorgen zaten we om een uur of half 9 in de auto. Plan: eerst de Strip afrijden en daarna terug om ongeveer halverwege te parkeren en te ontbijten. We komen uit achter het Flamingo Hilton en ontbijten op het foodcourt van dat hotel. Pancakes (normaal formaat) en koffie.

Daarna volgt airconditioned hike door verschillende Vegas hotels. The Venetian en Ceasars Palace spannen wel de kroon. Hoewel het wel meer van hetzelfde is. Veel, heel veel dure winkels waar men de deur niet plat loopt. Maar het is een vermakelijke wandeling. En al met al maken we toch heel wat meters.

Vegas beleeft een half bewolkte ochtend en dat maakt de wandeling buiten ook goed te doen. Vanmiddag volgt het zwembad en z'n glijbanen, wellicht een attractie en vanavond waarschijnlijk hetzelfde scenario als gisteren.

Vegas baby

We zijn ongeveer 8 uur in Las Vegas en ik loop alweer te stuiteren. Vanmorgen hebben we het er in ons hotel in Springdale nog even van genomen. Iets later opstaan, ontbijten en een krantje lezen op het terras. Het ontbijt was bij dit hotel inbegrepen en het beste van de reis. De meneer die het ontbijt verzorgt 'takes pride in his business' dat is duidelijk. In z'n eentje draait hij zijn toko, houdt alles prima aangevuld en schoon. Dat verdient op onze laatste ochtend een tip.

Om half 11 vertrekken we. We hebben onze dagkoffer weer herschikt en hoeven straks in Vegas dus maar 1 koffer mee het hotel in te nemen. 

Maar eerst nog 2,5 uur rijden. Het landschap verandert gaandeweg in woestijnland met hier en daar de karakteristieke Joshua trees. In Mesquite, net over de grens met Nevada halen we bij de Mac koffie. En zetten we ons horloge een uur terug. Uiteindelijk is de Mac toch wel het beste adres voor koffie en drinken voor de jongens. Het kost bijna niks en de frisdrank kan gerefilled worden. In Mesquite zien we de eerste casino's. 

Onze eerste doel is de outlet, vlakbij Circus Circus waar we daarna heen gaan. 

Parkeren verloopt soepel en met maar 1 koffer mee te nemen is ook het installeren in kamer 27773  (skyTower etage 27) zo gepiept. 

We gaan snel daarna het hotel verkennen. Allemachtig wat een circus. Er is een compleet pretpark met 2 achtbanen! Een etage hoger een enorme kinderkermis met ontelbare attracties voor de kinderen.

Morgen deel 2 van Vegas.

De kers op de canyon

Oplettende lezers zal het wellicht opvallen: ik ben er vroeg bij vandaag. Aan het zwembad zit ik m'n verhaaltje te tikken.
Het zit zo. We maken ons niet te druk vandaag. We slapen zomaar uit  (tot 8 uur, jaja) en doen het lekker rustig aan. Ontbijten en daarna met koffie en USA Today op het terras de dag laten beginnen. In een prachtig decor.

Toch is er een plan. We rijden de Mt Carmel highway (zo zijn we zondag ook aan komen rijden) en gaan proberen of we vlak na de tunnel de Canyon Overlook Trail kunnen lopen. Het aantal parkeerplaatsen is beperkt  (ik schat ca. 10 rechts en 15 links) dus het wordt spannend want het is al 11 uur. Maar nee, er zijn zelfs 3 vrije plekken! Wat een bof.
De trail wordt de kers op de taart van Zion. We eindigen de trail (nou ja, daarna lopen we weer terug) bij een schitterend punt met uitzicht over het dal. We zien de weg waar we eerder naar boven zijn gereden. Het is weer eens schitterend, kijk maar.

Daar reden we zojuist 

Na al dat fraais besluiten we de rest van de middag te gaan luieren aan het zwembad. Dat is óók vakantie. Morgen een ritje naar Vegas. Dat is andere koek maar we hebben best zin in die kermis.

Filevorming in de rivier

Vier jaar geleden de hit van Zion en nu ook bovenaan de lijst : The Narrows. Dat is een hike langs maar vooral in de Virgin River.
Omdat tegen de middag de temperaturen diep in de 30 raken besluiten we (of eigenlijk ik) dat we maar eens vroeg vertrekken. Dat betekent om 7 uur opstaan, ontbijt en daarna naar de bushalte naar Zion. Het is een kort ritje naar de ingang van het park waar we vervolgens op de park shuttlebus stappen. Meer mensen zijn op het idee gekomen om vroeg het park in te gaan. Het is druk! Ondanks dat shuttlebussen af en aan rijden kost het ons bijna een half uur totdat we kunnen instappen.  Echt een opvallend verschil met 4 jaar geleden. Toen konden we meteen mee.
Ons doel is dus een hike in The Narrows. We rijden tot aan de laatste halte van het park. Een rit die ruim een half uur duurt. We doen een plas en zoeken een goede tak die dadelijk als wandelstok kan dienen. We lopen ca 2 mijl  (Riverwalk) en komen uit bij de 'Trailhead'. Daar gaan we. We lopen 2 uur 'bottum up' en stoppen regelmatig voor foto's.

Daarna weer terug en ondertussen wemelt het van de toeristen! Óók een opvallend verschil met 4 jaar geleden. Het laatste stuk  (net een stuk dat de meesten nog wel aandurven) is ronduit vol. Gelukkig zijn we er dan bijna en bederft dat de pret uiteindelijk niet. Want het was ronduit indrukwekkend! Lopen tussen de hoge canyonwanden en je ondertussen staande houden in een met rotsen bezaaide rivier. We besluiten dat het mooi is geweest en dat het zwembad ons volgende doel wordt. En wie zie ik bij de bushalte naar Springdale? Mijn oude schoolvriendin Rhea en haar gezin. Via Facebook wisten we dat we vandaag allebei in Zion zijn en dan tref je elkaar gewoon! Helaas vergeet ik dan weer een foto van dit bijzondere moment te maken.
Na het zwembad lopen we naar het restaurant van vanavond, een grillrestaurant waar het bedienend personeel hun tip dreigt te verspelen. Het voorste (en leukste) deel van het restaurant heeft nog voldoende plaats maar we worden desondanks naar het achterste deel gedirigeerd. De eerste tafel is nogal sticky en als we vragen of we niet toch naar het voorste deel mogen dan blijkt dat lastig. De zaak is ingedeeld in 'wijken' voor de bediening en kennelijk is er nu een serveerster toe aan werk. Oké dan. Onze waitress heeft er zin an, te zien aan degrote geeuw die vooraf gaat aan het opnemen van de bestelling. Als Piets corona dan ook nog op zich laat wachten  (wij hebben onze frisdrank al bijna opgeslurpt) dan dreigt er een fooi laagterecord. Maar het eten volgt snel en de Sprite refills van de boys nog sneller. Een Spritevergiftiging dreigt.
Ik heb net even gecheckt maar beiden hebben nog een pols. Alles wel!

Morgen nog een dag Zion. En daarna : Vegas baby!

Bryce Canyon revisited

Op tijd vertrekken vandaag : 9 uur.
Maar eerst het motelontbijt. Dat is in principe in orde, ware het niet dat sommige items niet tijdig worden bijgevuld. Enfin.  Eerste reisdoel vandaag : Bryce Canyon. De dag begint zonnig maar gaandeweg neemt de bewolking toe. Dat blijkt geen nadeel. Als we even na de middag Bryce naderen, geeft een bord 'limited parking' aan. Voor ons geen reden om de shuttlebus te pakken maar door te rijden naar de parking bij Sunset Point waar de Navajo Loop Trail begint. We hebben mazzel, we kunnen onze auto kwijt. Nog even lunchen uit de achterbak van de auto en off we go.
2 kilometer hiken slechts maar wel eerst 1 km redelijk steil naar beneden en daarna, uiteraard, weer 2 kilometer steil omhoog. Fantastische wandeling!  Kijk maar:

Na ongeveer een uur staan we weer boven. Er volgt nog een rit van een kleine 2 uur naar Zion waarvan het laatste half uur door dit park voert. Een ander park dan Bryce maar niet minder indrukwekkend. De komende 2 dagen gaan we hier meer van zien.

En nu, mijn laatste zin van vandaag en mijn eerste wijntje  (live from the Pool van het motel).